ក្រុមឡាស៊ែរអាល្លឺម៉ង់ បង្កើតកំហុសក្នុងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី ទល់នឹងប៉ារ៉ាហ្គាយ

ទីបំផុត លោក Uli Stielike លែងឯកោទៀតហើយ។ រយៈពេល ៤៤ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ អតីតកីឡាករដ៏ឆ្នើមរបស់ក្លិប Borussia Monchengladbach, Real Madrid និងក្រុមជម្រើសជាតិរូបនេះ ធ្លាប់ជាបុរសជនជាតិអាល្លឺម៉ង់តែម្នាក់គត់ដែលបានទាត់បាល់ប៉េណាល់ទីខុស (មិនចូល) នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ World Cup។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ឆ្នាំ ២០២៦ នេះ កីឡាករអាល្លឺម៉ង់រហូតដល់ទៅ ៣ រូបបានធ្វើឱ្យខកចិត្តក្នុងពេលតែមួយ ពោលគឺ Kai Havertz ទាត់ស្រាលៗខុសទិសដៅ, Nick Woltemade ទាត់ខុសបច្ចេកទេស និង Jonathan Tah ដែលទាត់ឡើងទៅលើមេឃយ៉ាងខ្លាំង ដែលជាគ្រាប់បាល់ដ៏សំខាន់បំផុត មុនពេលកីឡាករ Jose Canale របស់ប៉ារ៉ាហ្គាយ ស៊ុតបញ្ជាក់ពីវាសនារបស់ពួកគេ។

រូបភាពចាស់ៗនៃក្រុមបាល់ទាត់អាល្លឺម៉ង់ ដែលធ្លាប់តែជាក្រុមខ្លាំង និងមានការតស៊ូមិនចេះនឿយហត់ (Turniermannschaft) ត្រូវបានបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។ ការធ្លាក់ចេញក្រោមថ្វីជើងរបស់ក្រុមជម្រើសជាតិប៉ារ៉ាហ្គាយ (Paraguay) ហាក់ដូចជាមិនមែនជាស្ទីលលេងរបស់អាល្លឺម៉ង់ទាល់តែសោះ។ ក្រុមដែលធ្លាប់តែដើរដល់វគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្រជាញឹកញាប់មួយនេះ បានខកខានឡើងទៅកាន់វគ្គ ១៦ ក្រុមចុងក្រោយនៃពានរង្វាន់ World Cup ចំនួន ៣ លើកជាប់ៗគ្នាទៅហើយ ដោយជ័យជម្នះចុងក្រោយបង្អស់របស់ពួកគេក្នុងវគ្គជម្រុះដាច់ខាត គឺតាំងពីវគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្រឆ្នាំ ២០១៤ ម៉្លេះ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពួកគេបានចាញ់ទាំងក្នុងការប្រកួត ៩០ នាទី និងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តីប៉េណាល់ទី ក្រោមថ្វីជើងក្រុមម៉ិកស៊ិក, កូរែខាងត្បូង, ជប៉ុន, អេក្វាឌ័រ និងប៉ារ៉ាហ្គាយ ដែលលទ្ធផលទាំងនេះសុទ្ធសឹងតែជារឿងមិនគួរឱ្យជឿសម្រាប់អ្នកគាំទ្រអាល្លឺម៉ង់។ សម្រាប់លោកគ្រូបង្វឹក Julian Nagelsmann ទោះបីជាលោកបានថ្លែងថា លោក «ចង់» បន្តតំណែងនេះទៅមុខទៀតក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកអាចនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការបាត់បង់ការងារ ស្របពេលដែលមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថាលោក Jurgen Klopp អតីតអ្នកចាត់ការដ៏មានប្រជាប្រិយភាពរបស់ Borussia Dortmund និង Liverpool អាចនឹងមកជំនួសតំណែងនេះ។

នៅក្នុងការប្រកួតនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ក្រុមអាល្លឺម៉ង់លេងមិនសូវមានការទាក់ទាញឡើយទល់នឹងគូប្រកួតដែលមានវិន័យការពារក្រាស់ឃ្មឹង។ ពួកគេបានយកឈ្នះកូដឌីវ័រ (Cote d'Ivoire) ទាំងលំបាក, ចាញ់អេក្វាឌ័រ និងទោះបីជាមានការគ្រប់គ្រងបាល់ និងបង្កើតឱកាសបានច្រើនទល់នឹងប៉ារ៉ាហ្គាយក្តី ក៏ពួកគេហាក់ដូចជាគ្មានគំនិតច្នៃប្រឌិតក្នុងការស្វែងរកគ្រាប់បាល់ឡើយក្នុងរយៈពេល ១២០ នាទី។

ការសម្រេចចិត្តរបស់លោកគ្រូបង្វឹកក្នុងការហៅអ្នកចាំទី Manuel Neuer ត្រឡប់មកជួយក្រុមជាតិវិញហាក់ដូចជាមិនទទួលបានផលល្អឡើយ ព្រោះរូបគេហាក់បង្ហាញវ័យ ៤០ ឆ្នាំរបស់ខ្លួនយ៉ាងច្បាស់នៅលើទីលាន ជាពិសេសក្នុងការប្រកួតទល់នឹងអេក្វាឌ័រ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ការទុកចិត្តខ្លាំងរបស់លោក Nagelsmann លើកីឡាករ Leroy Sane ក៏មិនទទួលបានផ្លែផ្កាដែរ។ ទោះបីជា Sane រកគ្រាប់បាល់បាននៅនាទីទី ២ ក្នុងជំនួបទល់នឹងអេក្វាឌ័រក្តី ប៉ុន្តែក្នុងជំនួបទល់នឹងប៉ារ៉ាហ្គាយ រូបគេលេងបានយ៉ាងទន់ជ្រាយ ដោយបាត់បង់បាល់រហូតដល់ ២៣ លើក និងមិនអាចអូសបាល់កាត់ខ្សែការពារបានសូម្បីតែម្តង ក្នុងចំណោមការព្យាយាមទាំង ៧ លើក ខណៈដែលតារាឆ្នើម Jamal Musiala ត្រូវអង្គុយនៅកៅអីបម្រុងទៅវិញ។

បញ្ហាធំមួយទៀតរបស់អាល្លឺម៉ង់ គឺការផ្តោតខ្លាំងពេកលើការគ្រប់គ្រងបាល់ (Possession) ដែលរងឥទ្ធិពលពីស្ទីលលេងរបស់លោក Pep Guardiola កាលដឹកនាំ Bayern Munich ដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់នូវកម្លាំងកាយសម្បទា និងការលេងបែបវាយសម្រុកចំគោលដៅ ដែលជាចំណុចខ្លាំងពីដូនតារបស់អាល្លឺម៉ង់។ យុវជនជំនាន់នេះមានបច្ចេកទេសល្អ ប៉ុន្តែខ្វះស្មារតីប្រយុទ្ធដ៏មុតស្រួច។ ចាប់តាំងពីសម័យកាលរបស់វីរៈបុរស Miroslav Klose មក អាល្លឺម៉ង់មិនទាន់មានខ្សែប្រយុទ្ធកណ្តាល (Striker) គំរូណាម្នាក់ដែលអាចឈរជើងបានយូរអង្វែងឡើយ ដែលធ្វើឱ្យភាពភ័យខ្លាចរបស់គូប្រកួតមកលើពួកគេត្រូវរលាយបាត់បង់។

កីឡាករ Kai Havertz បាននិយាយយ៉ាងខ្លីក្រោយពេលរងបរាជ័យក្រោមថ្វីជើងប៉ារ៉ាហ្គាយថា៖ «ពាក្យថា "តក់ស្លុត" គឺប្រហែលជាពាក្យដែលស័ក្តិសមបំផុតនាពេលនេះ»។ វាជារឿងដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការពិតដ៏ឈឺចាប់ដែលក្រុមដែលធ្លាប់តែរឹងមាំជាងគេក្នុងវគ្គទាត់បាល់កាត់សេចក្តី បែរជាត្រូវធ្លាក់ចេញពីព្រឹត្តិការណ៍មុនគេបង្អស់ក្នុងចំណោមក្រុមយក្សធំៗ។